Skarga do sądu od uzasadnienia wyroku KIO

997
odwołanie do kio

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lutego 2016 r. rozstrzygnął dopuszczalność skargi do sądu od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej dotyczącej zarzutów oddalonych wyłącznie w uzasadnieniu tego orzeczenia, przy równoczesnym ich nierozstrzygnięciu w sentencji. Tym samym Sąd Najwyższy rozwiązał problem wielu uczestników postępowań, którzy zetknęli się z niepoprawną praktyką KIO we wskazanym zakresie.

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r. (III CZP 111/15)

Pytanie prawne: Czy dopuszczalna jest skarga od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w zakresie zarzutów oddalonych wyłącznie w uzasadnieniu wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy jednoczesnym braku takiego rozstrzygnięcia w sentencji wyroku Krajowej Izby Odwoławczej?

Uchwała: Dopuszczalna jest skarga do sądu od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej dotycząca zarzutów oddalonych w uzasadnieniu tego orzeczenia a nierozstrzygniętych w sentencji.

Uchwała Sądu Najwyższego pozwoli na wyeliminowanie niepoprawnej praktyki polegającej na uwzględnianiu odwołania przez KIO i nakazaniu zamawiającemu konkretnych czynności, nieistotnych z punktu widzenia skarżącego, przy równoczesnym niepodzieleniu innych, istotnych z perspektywy skarżącego, zarzutów. Te ostatnie nie podlegały jednak oddaleniu w sentencji wyroku, a były rozpatrywane dopiero w uzasadnieniu.

W postępowaniu dotyczącym skargi na orzeczenie KIO stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące apelacji. Apelacja od braku rozstrzygnięcia nie jest możliwa wobec braku substratu zaskarżenia. Możliwe jest jedynie żądanie uzupełnienia wyroku, które KIO może oddalić postanowieniem.

Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2015.2164 j.t.)

Art. 198a. 1. Na orzeczenie Izby stronom oraz uczestnikom postępowania odwoławczego przysługuje skarga do sądu.
2. W postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r. (III CZ 82/01)

Jeżeli natomiast Sąd, z braku określonego żądania, czy też z braku istnienia po stronie Sądu obowiązku orzekania ponad żądanie (§ 2 art. 321 KPC), w określonym zakresie nie wydał żadnego orzeczenia, to nie można mówić o istnieniu orzeczenia negatywnego. Brak orzeczenia jako niezbędnego substratu zaskarżenia powoduje niedopuszczalność apelacji, a w konsekwencji jej odrzucenie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 września 1973 r., III CRN 223/73 OSNC 1974 (7-8/134, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1998 r., I CKN 703/98, postanowienie Sądu Najwyższego z 26 października 1998 r., III CKN 839/98).

Na niedopuszczalność praktyki KIO wskazuje m.in. art. 196 ust. 4 ustawy określający elementy uzasadnienia, wśród których nie wskazano na możliwość rozstrzygania o zarzutach nierozpatrzonych w sentencji orzeczenia.

Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2015.2164 j.t.)

Art. 196. (…) 4. Uzasadnienie wyroku zawiera wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, w tym ustalenie faktów, które Izba uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wskazanie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd Najwyższy mimo jednoznacznego brzmienia przepisów i stanowiska doktryny w przedmiocie konieczności odrzucenia apelacji przy braku substratu zaskarżenia uznał, że wadliwa praktyka KIO i nieprecyzyjne przepisy prawa zamówień publicznych nie mogą zamykać skarżącym przewidzianego w Konstytucji prawa do sądu.

Źródło obrazu: Wikipedia. Autor: BigMac. Licencja. CC BY-SA 3.0.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here